W skrócie
Test zaspokojenia to nowy dokument wprowadzony przez art. 10a Prawa restrukturyzacyjnego (nowelizacja Dz.U. 2025 poz. 1085, obowiązuje od 23 sierpnia 2025 r., wdraża dyrektywę UE 2019/1023). Sporządza go nadzorca albo zarządca i porównuje w nim, w jakim stopniu wierzyciele zostaną zaspokojeni w układzie — przy założeniu kontynuacji działalności (going concern) — z tym, co uzyskaliby w postępowaniu upadłościowym, przy likwidacji. Test uwzględnia wycenę majątku, przewidywany czas, koszty oraz podział wierzycieli na kategorie zaspokojenia.
Test zaspokojenia pełni trzy praktyczne role. Po pierwsze, jest podstawą cramdownu — jeden z alternatywnych warunków zatwierdzenia układu wbrew grupom (art. 119 ust. 3 pkt 2) opiera się właśnie na tym, że co najmniej jedna grupa uzyska zaspokojenie przy wycenie going concern. Po drugie, jest kluczowym dowodem przy zarzucie ochrony najlepszych interesów wierzycieli (art. 165 ust. 2). Po trzecie, sąd może zobowiązać nadzorcę do opinii weryfikującej ten test (art. 164 ust. 3a). Testu nie sporządza się wobec mikroprzedsiębiorcy (art. 10a ust. 4).
Czym jest test zaspokojenia i skąd się wziął w Prawie restrukturyzacyjnym?
Przed 23 sierpnia 2025 r. Prawo restrukturyzacyjne nie przewidywało ogólnego, odrębnego testu zaspokojenia dotyczącego wszystkich wierzycieli objętych układem. Porównania układu z upadłością występowały jednak już wcześniej w innych instytucjach — m.in. w teście prywatnego wierzyciela (art. 140), obejmującym przewidywane zaspokojenie wierzyciela publicznoprawnego w układzie i w upadłości. Nowelizacja wdrażająca dyrektywę o restrukturyzacji i upadłości (dyrektywa UE 2019/1023) wyodrębniła i uogólniła to porównanie w osobny, sformalizowany dokument — test zaspokojenia z art. 10a Prawa restrukturyzacyjnego.
Art. 10a Prawa restrukturyzacyjnego (istota)
Nadzorca albo zarządca sporządza test zaspokojenia, w którym porównuje stopień zaspokojenia wierzycieli w wyniku wykonania układu (przy założeniu kontynuacji działalności) ze stopniem zaspokojenia, jaki uzyskaliby w postępowaniu upadłościowym (przy likwidacji). Porównanie obejmuje wycenę, przewidywany czas, koszty postępowania oraz kategorie zaspokojenia. Jeżeli dłużnik nie ma zdolności upadłościowej, punktem odniesienia jest zaspokojenie w drodze egzekucji (art. 10a ust. 2). Wycenę można zlecić osobie trzeciej (art. 10a ust. 3). Testu nie sporządza się wobec mikroprzedsiębiorcy (art. 10a ust. 4).
Sens gospodarczy jest prosty: układ ma sens tylko wtedy, gdy wierzyciel wychodzi na nim nie gorzej niż na upadłości. Firma, która nadal działa i generuje przychody, zwykle jest warta więcej niż ta sama firma rozłożona na części i sprzedana w postępowaniu upadłościowym. Różnica między tymi dwiema wartościami — going concern a wartością likwidacyjną — to nadwyżka restrukturyzacyjna, którą układ ma rozdzielić między wierzycieli i dłużnika. Test zaspokojenia tę różnicę liczbowo dokumentuje.
Krótka teza: test zaspokojenia to policzalne narzędzie pozwalające ocenić, czy wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu w wyniku wykonania układu niż w hipotetycznej upadłości. Bez tych liczb cramdown i obrona przed zarzutem najlepszego interesu wierzyciela stają się bardzo trudne.
Wycena going concern vs wartość likwidacyjna — na czym polega różnica?
Rdzeniem testu są dwa scenariusze wyceny majątku i przedsiębiorstwa dłużnika.
Scenariusz układowy — going concern
Zakłada, że przedsiębiorstwo działa dalej i wykonuje układ. Zaspokojenie wierzycieli pochodzi z przyszłych przepływów pieniężnych generowanych przez firmę oraz — w zależności od propozycji układowych — z części majątku. Wartość liczona jest z perspektywy kontynuacji: utrzymane kontrakty, klienci, zespół, marka.
Scenariusz upadłościowy — hipotetyczne zaspokojenie w upadłości
Zakłada, że firma upada. Art. 10a wymaga tu ujęcia dwóch wariantów: sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości oraz odstąpienia od takiej sprzedaży i zbycia poszczególnych składników majątku. Uzyskane kwoty pomniejsza się o koszty postępowania i rozdziela według kategorii zaspokojenia z Prawa upadłościowego. Kwota możliwa do uzyskania w upadłości bywa niższa od rynkowej — pozbawiona wartości „firmy w ruchu” — ale ustawa nie zakłada z góry, że sprzedaż jest „wymuszona” czy „szybka”; to trzeba wykazać danymi.
Pokrewna logika co przy wierzycielu rzeczowym
Przy wierzycielu zabezpieczonym rzeczowo art. 86a posługuje się pokrewną logiką upadłościowego benchmarku: o wartości zabezpieczenia decyduje kwota, jaka zostałaby z niego rzeczywiście zaspokojona w upadłości (a u dłużnika bez zdolności upadłościowej — w egzekucji), a nie sam nominał wierzytelności ani prosta wartość rynkowa przedmiotu (art. 86a, art. 150 ust. 3). Szerzej piszemy o tym w tekście o wierzycielu zabezpieczonym rzeczowo po noweli 2025 oraz w części o niedozabezpieczeniu przy głosowaniu w grupach.
Co dokładnie zawiera test zaspokojenia?
Art. 10a jest tu bardziej asymetryczny, niż mogłoby się wydawać. Literalnie wymaga: (1) wyceny przedsiębiorstwa przy założeniu kontynuacji działalności i wykonania układu; (2) wyceny majątku przy upadłości — w dwóch wariantach: sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości oraz odstąpienia od takiej sprzedaży i zbycia poszczególnych składników; (3) informacji o przewidywanym stopniu zaspokojenia w hipotetycznej upadłości — z uwzględnieniem przewidywanego czasu postępowania, jego kosztów oraz kategorii zaspokojenia; (4) oceny, czy wierzyciele objęci układem zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu przy wykonaniu układu, czy w upadłości. Czas i koszty po stronie układowej to praktyczne założenia analizy, a nie literalny element art. 10a.
| Element | Scenariusz układowy (going concern) | Scenariusz upadłościowy (hipotetyczna upadłość) |
|---|---|---|
| Wycena | Wartość przedsiębiorstwa przy kontynuacji działalności i wykonaniu układu; źródło zaspokojenia to przepływy z układu. | Wartość majątku w dwóch wariantach: sprzedaż przedsiębiorstwa jako całości oraz zbycie poszczególnych składników. |
| Czas | Praktyczne założenie analizy (okres wykonywania układu) — nie jest literalnym elementem art. 10a. | Przewidywany czas trwania postępowania upadłościowego — wprost wymagany po stronie upadłościowej. |
| Koszty | Praktyczne założenie analizy — nie jest literalnym elementem art. 10a po stronie układowej. | Koszty postępowania upadłościowego (wynagrodzenie syndyka, koszty likwidacji) — wprost wymagane, pomniejszają masę. |
| Kategorie / konkluzja | Podział wierzycieli na grupy i propozycje układowe dla każdej z nich. | Kategorie zaspokojenia z art. 342 PrUp i kolejność podziału; na tej podstawie test ocenia, czy zaspokojenie jest wyższe w układzie, czy w upadłości. |
Wynikiem testu jest porównanie — dla każdej grupy (kategorii) wierzycieli — procentowego i kwotowego stopnia zaspokojenia w obu scenariuszach. To właśnie te liczby czyta później sąd, wierzyciel głosujący przeciw układowi i — jeżeli dojdzie do sporu — biegły.
⚠️ Test nie jest formalnością
Zbyt optymistyczna wycena going concern albo zaniżony scenariusz likwidacyjny to najczęstsze słabe punkty, które podważa wierzyciel. Jeżeli test „na papierze" pokazuje przewagę układu, ale założenia są nierealistyczne, sąd może zażądać opinii weryfikującej (art. 164 ust. 3a), a w skrajnym przypadku odmówić zatwierdzenia układu.
Kto sporządza test zaspokojenia?
Test sporządza nadzorca układu (w postępowaniu o zatwierdzenie układu — PZU), nadzorca sądowy (w postępowaniu układowym i przyspieszonym) albo zarządca (w postępowaniu sanacyjnym) — czyli licencjonowany doradca restrukturyzacyjny prowadzący postępowanie. To nie jest dokument, który dłużnik sporządza sam „pod siebie".
Ponieważ rzetelna wycena bywa złożona (nieruchomości, park maszynowy, zapasy, wartości niematerialne), art. 10a ust. 3 pozwala nadzorcy lub zarządcy zlecić wycenę osobie trzeciej — na przykład rzeczoznawcy majątkowemu albo biegłemu z zakresu wyceny przedsiębiorstw. Odpowiedzialność za sam test i jego konkluzje pozostaje jednak przy nadzorcy.
Test w pakiecie dokumentów przed głosowaniem (PZU)
W postępowaniu o zatwierdzenie układu nadzorca — zgodnie z art. 211b — co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem zbierania głosów sporządza komplet: spis wierzytelności, spis wierzytelności spornych, plan restrukturyzacyjny, test zaspokojenia (art. 10a), opinię o możliwości wykonania układu oraz test prywatnego wierzyciela (art. 140). Wierzyciele mogą zgłaszać zastrzeżenia w terminie 2 tygodni, ale zastrzeżenia te nie wstrzymują zbierania głosów. Krok po kroku opisujemy to w przewodniku PZU krok po kroku.
Nie wiesz, jak nowe przepisy wpływają na Twoją firmę?
Bezpłatna konsultacja z mec. Szałańskim — sprawdzimy najlepszą ścieżkę dla Twojej sytuacji.
Kiedy testu zaspokojenia się nie sporządza — wyjątek mikroprzedsiębiorcy
Zgodnie z art. 10a ust. 4 testu zaspokojenia nie sporządza się wobec mikroprzedsiębiorcy. To celowe uproszczenie dla najmniejszych firm, dla których koszt i czas pełnej podwójnej wyceny (going concern oraz likwidacja) byłyby nieproporcjonalne do skali zadłużenia.
⚠️ Brak testu nie znosi kryterium „nie gorzej niż w upadłości"
Zwolnienie z formalnego testu nie zwalnia z materialnego wymogu, że wierzyciel nie może w układzie wyjść gorzej niż w upadłości lub egzekucji. Wierzyciel mikroprzedsiębiorcy nadal może podnieść zarzut naruszenia najlepszego interesu (art. 165 ust. 2), a propozycje dla wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo i tak muszą być nie mniej korzystne niż w upadłości (art. 161a ust. 1). Brak testu oznacza tylko brak gotowego dokumentu — nie brak standardu ochrony.
A co, jeśli dłużnik nie ma zdolności upadłościowej?
Nie każdy dłużnik może upaść — zdolności upadłościowej nie mają m.in. niektóre podmioty publiczne oraz osoby prowadzące gospodarstwo rolne niebędące przedsiębiorcami w zakresie działalności upadłościowej. Dla takich dłużników scenariusz „upadłość likwidacyjna" nie istnieje, więc porównanie byłoby bezprzedmiotowe.
Dlatego art. 10a ust. 2 stanowi, że gdy dłużnik nie ma zdolności upadłościowej, punktem odniesienia w teście jest zaspokojenie, jakie wierzyciele uzyskaliby w drodze egzekucji z majątku dłużnika. Ta sama logika przenosi się na propozycje dla wierzycieli rzeczowych — miernikiem jest wtedy egzekucja z całego majątku (art. 161a ust. 5), a kryterium najlepszego interesu odnosi się do sytuacji „w drodze egzekucji" (art. 165 ust. 2 w zw. z art. 161a ust. 5).
Jaką rolę odgrywa test zaspokojenia w cramdownie (art. 119 ust. 3–5)?
Cramdown (cross-class cram-down) pozwala uznać układ za przyjęty, mimo braku wymaganej większości w niektórych grupach wierzycieli. To tutaj test zaspokojenia staje się dokumentem decydującym.
Art. 119 ust. 3 pkt 2 — going concern jako podstawa cramdownu
Jednym z alternatywnych warunków uznania układu za przyjęty wbrew grupom jest to, że — poza wspólnym progiem „za układem głosowali wierzyciele mający co najmniej połowę sumy wierzytelności głosujących" — co najmniej jedna grupa wierzycieli głosujących za układem uzyska zaspokojenie przy wycenie zakładającej kontynuację działalności (going concern). To właśnie z testu zaspokojenia bierze się liczbowe wykazanie, że ta grupa realnie coś w scenariuszu going concern otrzymuje.
Alternatywą (art. 119 ust. 3 pkt 1) jest poparcie większości grup, w tym grupy senioralnej — rzeczowej (art. 161 ust. 1a pkt 3) albo grupy o wyższym stopniu zaspokojenia niż kategoria druga w upadłości. Niezależnie od tego, którą ścieżkę wybierzemy, oceny „stopnia zaspokojenia" i „wyższego/niższego stopnia" opierają się na danych z testu.
Reguła bezwzględnego pierwszeństwa (art. 119 ust. 4–5)
Jeżeli grupa o niższym stopniu zaspokojenia w upadłości otrzyma w układzie cokolwiek, to grupa o wyższym stopniu, która głosowała przeciw, musi uzyskać pełne zaspokojenie (art. 119 ust. 4). To, która grupa jest „wyższa", a która „niższa", ustala się według odpowiednio wyższego lub niższego stopnia zaspokojenia w postępowaniu upadłościowym — w szczególności według kategorii zaspokojenia — przy uwzględnieniu wierzycieli zaspokajanych w ramach odrębnego planu podziału (art. 119 ust. 5) — czyli ponownie według danych ze scenariusza likwidacyjnego testu. Wyjątki przewidują art. 160 i art. 162 ust. 2. Cały mechanizm rozkładamy w artykule o głosowaniu w grupach i cramdownie (art. 119).
Test zaspokojenia a kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli (art. 165 ust. 2)
Nawet przyjęty przez wierzycieli układ sąd może odrzucić, jeżeli krzywdzi pojedynczego wierzyciela głosującego przeciw. Służy temu zmienione kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli.
Art. 165 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego
Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli wierzyciel, który głosował przeciw układowi i zgłosił zastrzeżenia, wykaże, że na skutek układu znajdzie się w sytuacji gorszej, niż gdyby przeprowadzono postępowanie upadłościowe albo egzekucję (art. 161a ust. 5), albo gorszej niż w przypadku braku układu.
Ciężar wykazania „gorszej sytuacji" spoczywa na wierzycielu — ale to test zaspokojenia jest głównym dowodem po drugiej stronie. Jeżeli nadzorca rzetelnie pokazał w teście, że w upadłości ten wierzyciel dostałby np. 12%, a w układzie dostaje 30%, jest to silny argument przeciw zarzutowi — o ile założenia testu są prawidłowe i wierzyciel nie byłby w lepszej sytuacji także w razie zakończenia postępowania bez przyjęcia układu. Wierzyciel może bowiem kwestionować same założenia i wycenę. I odwrotnie — słaby, zawyżony test sam podsuwa wierzycielowi argument.
| Funkcja testu | Przepis | Co rozstrzyga |
|---|---|---|
| Podstawa cramdownu (going concern) | art. 119 ust. 3 pkt 2 | Czy co najmniej jedna grupa „za" uzyskuje zaspokojenie przy kontynuacji działalności. |
| Ustalenie stopnia zaspokojenia grup | art. 119 ust. 4–5 | Która grupa jest wyższa/niższa i czy zachowano pierwszeństwo. |
| Kryterium najlepszego interesu | art. 165 ust. 2 | Czy wierzyciel „przeciw" nie jest w gorszej sytuacji niż w upadłości/egzekucji. |
| Propozycje dla wierzycieli rzeczowych | art. 161a ust. 1 | Czy zaspokojenie rzeczowe jest nie mniej korzystne niż w upadłości. |
| Przedmiot opinii weryfikującej | art. 164 ust. 3a | Część testu, którą sąd może poddać zewnętrznej weryfikacji — podmiot wskazuje sąd. |
Czym jest opinia weryfikująca test zaspokojenia (art. 164 ust. 3a)?
Nowela dała sądowi narzędzie kontroli jakości testu. Zgodnie ze zmienionym art. 164 ust. 3a sąd może zobowiązać nadzorcę albo zarządcę do przedłożenia opinii weryfikującej test zaspokojenia (wskazując część testu do weryfikacji oraz podmiot, który ma ją sporządzić) — w praktyce wtedy, gdy pojawi się zarzut naruszenia kryterium najlepszego interesu (art. 165 ust. 2) albo zarzut naruszenia art. 119 ust. 3 pkt 2 (czyli podważenie, że grupa faktycznie uzyskuje zaspokojenie going concern).
Kontekst proceduralny: po zmianie art. 164 ust. 2/2a sąd rozpoznaje układ na posiedzeniu (a nie z urzędu na rozprawie), przy czym może wyznaczyć rozprawę. Wierzyciele mają — na dotychczasowych zasadach z art. 164 ust. 3 — tydzień na zgłoszenie zastrzeżeń. Opinia weryfikująca to zewnętrzna kontrola wskazanej przez sąd części testu: sąd wskazuje część testu podlegającą weryfikacji oraz podmiot, który ma sporządzić opinię, a nadzorca albo zarządca zleca temu podmiotowi jej przygotowanie (art. 164 ust. 3a). Nie jest to zatem własna „odpowiedź” nadzorcy na zastrzeżenia.
Sąd może zmienić układ zamiast odmówić (art. 165a)
Nowy art. 165a pozwala sądowi zmienić układ zamiast odmawiać jego zatwierdzenia, jeżeli zmiana nie narusza istotnych postanowień. Przepis pozwala sądowi wprowadzić zmiany, jeżeli nie naruszają one istotnych postanowień układu i dzięki nim układ może zostać zatwierdzony. To odrębny mechanizm naprawczy — nie jest bezpośrednio powiązany z jakością samego testu, choć rzetelna dokumentacja ułatwia sądowi ocenę sprawy.
Jak obronić test zaspokojenia przed sądem i wierzycielami?
Z perspektywy dłużnika i doradcy test zaspokojenia to nie ozdoba wniosku, lecz linia obrony układu. Kilka zasad zwiększa jego odporność.
1. Realistyczna, udokumentowana wycena obu scenariuszy
Wycena going concern musi opierać się na weryfikowalnych prognozach przepływów, a wartość likwidacyjna — na twardych danych o sprzedaży majątku w upadłości, a nie na wartości rynkowej ani nominale. Gdy majątek jest istotny, warto skorzystać z art. 10a ust. 3 i zlecić wycenę biegłemu/rzeczoznawcy — zewnętrzna wycena jest trudniejsza do podważenia.
2. Uczciwe koszty i czas po obu stronach
Nie zaniżaj kosztów układu i nie pomijaj kosztów oraz długości postępowania upadłościowego. Prawdziwa przewaga układu bierze się często właśnie z tego, że upadłość jest droga i długa — pokaż to liczbami.
3. Spójność z resztą dokumentów
Test musi być zgodny ze spisem wierzytelności, planem restrukturyzacyjnym oraz — przy wierzycielach publicznoprawnych — z testem prywatnego wierzyciela (art. 140). Rozjazd liczb między dokumentami to pierwszy cel każdego zarzutu.
4. Poprawne kategorie i pierwszeństwo
Sprawdź, czy scenariusz likwidacyjny wiernie odwzorowuje kategorie zaspokojenia i kolejność podziału, bo od tego zależy ocena „wyższego/niższego stopnia" w cramdownie (art. 119 ust. 5) oraz pokrycie wierzytelności rzeczowej (art. 86a, art. 150 ust. 3).
5. Gotowość na opinię weryfikującą
Przygotuj test tak, by w razie zarzutu dało się szybko sporządzić opinię weryfikującą (art. 164 ust. 3a) — z jasnym źródłem każdej liczby. Test, którego założeń nie da się odtworzyć, jest nie do obrony.
⚠️ Uwaga na należności ZUS i US
Wobec ZUS (składki) restrukturyzacja może obejmować zasadniczo tylko raty lub odroczenie, bez redukcji (art. 160). Zobowiązania podatkowe to odrębny reżim — co do zasady dopuszczalna jest także redukcja (art. 156 ust. 1), a ograniczenie wyłącznie do rat lub odroczenia wchodzi w grę, gdy ulga stanowiłaby pomoc publiczną (art. 156 ust. 3 pkt 3). Sposób ich potraktowania ocenia się dodatkowo przez test prywatnego wierzyciela (art. 140). Więcej w tekście o ZUS i US w układzie oraz na stronie rat ZUS i urzędu skarbowego.
Test zaspokojenia w kontekście noweli z 2025 r.
Art. 10a to jeden z filarów nowego modelu układu obowiązującego od 23 sierpnia 2025 r. Zmiana idzie w parze z obejmowaniem wierzyciela rzeczowego układem bez jego zgody (uchylenie art. 151 ust. 2a i 3, bifurkacja z art. 150 ust. 3), obowiązkowymi grupami (art. 161 ust. 1a), cross-class cram-down (art. 119) oraz zmienionymi zasadami sporządzania i funkcjonowania testu prywatnego wierzyciela (art. 140). Test zaspokojenia jest liczbowym spoiwem tego systemu — to on dostarcza danych, na których operują pozostałe instytucje.
Uwaga na przepis przejściowy
Zgodnie z art. 4 nowelizacji do spraw, w których przed 23 sierpnia 2025 r. wpłynął wniosek restrukturyzacyjny (albo o zatwierdzenie/zmianę/uchylenie układu) lub ustalono dzień układowy, stosuje się przepisy dotychczasowe — a więc bez obowiązkowego testu zaspokojenia z art. 10a. Całość zmian omawiamy w przewodniku po nowelizacji Prawa restrukturyzacyjnego 2025.
Jeśli planujesz restrukturyzację firmy — zwłaszcza w trybie postępowania o zatwierdzenie układu (PZU) — dobrze przygotowany test zaspokojenia decyduje o tym, czy układ przejdzie i utrzyma się w sądzie. To dokument, którego nie warto pisać „na kolanie". Chętnie przeprowadzimy Cię przez cały proces — od ustalenia dnia układowego, przez wycenę i test, po obronę układu przed zarzutami z art. 165.
Podstawy prawne
- Ustawa – Prawo restrukturyzacyjne (t.j. Dz.U. 2026 poz. 533) — art. 10a (test zaspokojenia), art. 86 ust. 3, art. 86a, art. 119 ust. 1–6, art. 140, art. 150 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 151 ust. 2, art. 155 ust. 4, art. 161 ust. 1 i 1a, art. 161a, art. 162, art. 163, art. 164 ust. 2, 2a, 3 i 3a, art. 165 ust. 1–3, art. 165a, art. 211b.
- Ustawa z dnia 25 lipca 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo restrukturyzacyjne, ustawy – Prawo upadłościowe oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Zadłużonych (Dz.U. 2025 poz. 1085), obowiązująca od 23 sierpnia 2025 r. — w tym art. 4 (przepis przejściowy); ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 (dyrektywa o restrukturyzacji i upadłości).
- Ustawa – Prawo upadłościowe — art. 342 ust. 1 (kategorie zaspokojenia) jako punkt odniesienia scenariusza likwidacyjnego.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
To dokument sporządzany przez nadzorcę lub zarządcę, który porównuje stopień zaspokojenia wierzycieli w układzie (przy kontynuacji działalności, going concern) z tym, co uzyskaliby w upadłości. Obejmuje wycenę obu scenariuszy oraz — po stronie upadłościowej — przewidywany czas, koszty i kategorie zaspokojenia. Obowiązuje od 23 sierpnia 2025 r.
Sporządza go nadzorca układu, nadzorca sądowy albo zarządca, czyli licencjonowany doradca restrukturyzacyjny prowadzący postępowanie. Zgodnie z art. 10a ust. 3 samą wycenę można zlecić osobie trzeciej, np. rzeczoznawcy majątkowemu, ale odpowiedzialność za test pozostaje przy nadzorcy.
Nie. Zgodnie z art. 10a ust. 4 testu zaspokojenia nie sporządza się wobec mikroprzedsiębiorcy. Nie zwalnia to jednak z materialnego wymogu, że wierzyciel nie może w układzie wyjść gorzej niż w upadłości lub egzekucji — zarzut naruszenia najlepszego interesu z art. 165 ust. 2 wciąż jest dopuszczalny.
Going concern to wartość firmy działającej dalej, która wykonuje układ z przyszłych przepływów. Wartość likwidacyjna to realna kwota do uzyskania przy sprzedaży majątku przez syndyka w upadłości, zwykle istotnie niższa od rynkowej. Różnica między nimi to nadwyżka, którą układ ma rozdzielić między wierzycieli.
Jeden z alternatywnych warunków zatwierdzenia układu wbrew grupom (art. 119 ust. 3 pkt 2) opiera się na tym, że co najmniej jedna grupa głosująca za układem uzyska zaspokojenie przy wycenie going concern. Test dostarcza też danych o rzeczywistym zaspokojeniu w upadłości, które przesądzają o pierwszeństwie grup z art. 119 ust. 4–5.
To zewnętrzna opinia weryfikująca wskazaną przez sąd część testu. Sąd — na podstawie art. 164 ust. 3a — wskazuje część testu do weryfikacji oraz podmiot, który ma opinię sporządzić, a nadzorca albo zarządca zleca temu podmiotowi jej przygotowanie. Wyznacza się ją zwykle przy zarzucie naruszenia kryterium najlepszego interesu (art. 165 ust. 2) albo art. 119 ust. 3 pkt 2.
Wtedy, zgodnie z art. 10a ust. 2, punktem odniesienia w teście nie jest upadłość, lecz zaspokojenie, jakie wierzyciele uzyskaliby w drodze egzekucji z majątku dłużnika. Tę samą logikę stosuje się do propozycji dla wierzycieli rzeczowych (art. 161a ust. 5) i do kryterium najlepszego interesu (art. 165 ust. 2).
Jest głównym dowodem po stronie broniącej układu. Przy zarzucie z art. 165 ust. 2 to wierzyciel głosujący przeciw musi wykazać gorszą sytuację niż w upadłości, egzekucji albo przy braku układu; rzetelny test pokazujący wyższe zaspokojenie w układzie jest silnym argumentem przeciw temu zarzutowi, o ile jego założenia są prawidłowe. Słaby, zawyżony test sam dostarcza wierzycielowi argumentów.
Test pozwala ocenić, czy wierzyciele objęci układem zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu w wyniku wykonania układu, czy w hipotetycznej upadłości (art. 10a ust. 1 pkt 3). Jest podstawowym źródłem danych przy zarzucie naruszenia najlepszego interesu wierzyciela (art. 165 ust. 2) i przy cross-class cram-down. Sporządza go nadzorca albo zarządca; co do zasady jest obowiązkowy, poza mikroprzedsiębiorcą (art. 10a ust. 4).
Najsłabszym punktem jest zwykle zbyt optymistyczna wycena przy kontynuacji działalności albo zaniżony scenariusz upadłościowy. Jeżeli założenia są nierealistyczne, sąd może wskazać część testu do zewnętrznej weryfikacji oraz podmiot, który sporządzi opinię weryfikującą (art. 164 ust. 3a); nadzorca albo zarządca zleca jej wykonanie temu wskazanemu podmiotowi.
Rozważasz restrukturyzację pod nowe przepisy?
Po nowelizacji strategia — dobór trybu, konstrukcja grup, wycena zabezpieczeń — decyduje o powodzeniu układu. Umów bezpłatną konsultację z mec. Szałańskim.